“ชาวนาน้อย” สารคดีตามติดชีวิตเด็กรักข้าว ชนะเลิศโครงการ Doc Alert ปี 2

สารคดีเป็นเครื่องมืออันทรงพลังในการสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ ทำงานเป็นทีม และผลักดันให้ผู้คนมีสายตาที่ลึกซึ้งต่อโลกใบนี้ โครงการประกวดสารคดีระดับอุดมศึกษา Doc Alert ปีที่ 2 เฟ้นหานักทำสารคดีรุ่นใหม่จากรั้วอุดมศึกษา โดยมีทีมนักสารคดีสนใจเข้าประกวดร่วมทั้งหมดกว่า 30 ทีมจากทั่วประเทศ และคัดเลือกจนเหลือเพียง 5 ทีมสุดท้ายเท่านั้น

These kids rock “Doc Alert 2”! The new young documentary filmmakers are about to come out of shells

Making a documentary film is a great way to engage students and develop a wide range of skills. We wish the universities around Thailand will develop more programs to encourage the student to challenge themselves. “Doc Alert 2” is the documentary filmmaking workshop and challenge combines in-class instruction with hands-on experience in non-fiction storytelling. DesignedContinue reading These kids rock “Doc Alert 2”! The new young documentary filmmakers are about to come out of shells

Doc Alert 2 คนสารคดีเข้ม เน้นคุณภาพ ปี2

Workshop มีบรรยากาศเข้มข้น ท้าทายการเรียนรู้ของทุกทีม โดย“Doc Alert ปี 2” จัดขึ้น ระหว่างวันที่ 13 – 15 มิถุนายน 2561 ณ โรงแรม ซินนามอน เรสซิเดนซ์

หัวข้อของกิจกรรม Workshop ถูกออกแบบอย่างเป็นพลวัตร ตามศักยภาพของผู้เข้าอบรมที่ไม่มีลักษณะตายตัว แต่เร่งเร้าด้วยโจทย์ที่ท้าทายขึ้นเรื่อยๆ ในทุกๆวัน Continue reading Doc Alert 2 คนสารคดีเข้ม เน้นคุณภาพ ปี2

Doc Alert 2 เดินสาย 15 มหาวิทยาลัยสู่การประกวดสารคดีระดับอุดมศึกษาครั้งที่ 2

โครงการประกวดสารคดี Doc Alert ปีที่ 2 กลับมาอีกครั้ง หลังจากประสบความสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยจากครั้งที่ 1 จนได้ทีมที่มีความพร้อมในการผลิตสื่อสารคดีมืออาชีพ โดยในครั้งที่ 2 นี้ท้าทายนักสื่อสารรุ่นใหม่ด้วยหัวข้อ “ศาสตร์พระราชา อยู่รอด อยู่อย่างพอเพียง อยู่อย่างยั่งยืน” เพื่อผลิตสารคดีความยาว 22-25 นาที และร่วม Workshop การผลิตสารคดีทั้งกระบวนการ ตั้งแต่การหาแรงบันดาลใจ ออกแบบโครงเรื่อง การเขียนTreatment จนนำไปสู่ขั้นตอนการถ่ายทำและตัดต่อจนสำเร็จเป็นสารคดีที่สามารถฉายให้กับสาธารณะ

‘ชมป่าที่คนภูฏานแสนหวง’ ทำไมผู้คนดินแดนมังกรสายฟ้าถึงหวงแหนธรรมชาตินัก

หลังจากที่เครื่องบินพยายามลงจอดด้วยการทำมุมเอียง 45 องศาเฉียดหน้าผาใกล้สนามบินประจำชาติภูฏาน ณ เมืองพาโร ชายร่างยักษ์ที่นั่งข้างๆ ดูขัดกับเก้าอี้ผู้โดยสารสายประหยัด ชี้นิ้วใหญ่ๆออกไปยังหน้าต่างเครื่องบินด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงไม่คุ้นหู “คุณดูซิ ประเทศของเรามีพื้นที่ป่ามากถึง 70% และอีก 60% เป็นพื้นที่ป่าที่ได้รับการคุ้มครอง นั่นทำให้ประเทศของเราเป็นจุด ‘ฮอตสปอต’ ของระบบชีวนิเวศที่สมบูรณ์แบบที่สุดแห่งหนึ่งของโลก”

วิ่งขึ้นหน้า เดินตามหลัง กับหมอเดินดอย

เดี๋ยวพี่ขอออกไปถ่ายรูปเล่นก่อนนะ ประโยคแสนธรรมดา แต่เป็นอันรู้กันระหว่างพี่ช่างภาพกับทุกคนในทีม ผมจึงไม่รีรอรีบขอตัวตามลงไปติดๆ ฝากทุกอย่างไว้กับลุงเดช คนขับรถโฟว์วีลมือฉมังผู้เคยท่องไปแล้วทั่วพื้นที่อำเภออมก๋อย หลังจากดับเครื่องยนต์ดูชั้นเชิงได้ไม่นาน ผู้เฒ่าวัยเก๋าจึงได้ฤกษ์เข้าเกียร์บึ่งล้อสู้กับโค้งหักศอกลงเขา นี่อาจเป็นสถานการณ์ที่ฟังดูแล้วติดตลกหากเรากำลังอยู่บนถนนลาดยางปกติ แต่ในตอนนั้นตัวผมเองก็แอบหวั่น เพราะทางข้ามภูเบื้องหน้าของเราหลงเหลือสภาพที่เป็นได้เพียงแค่ทะเลโคลนเท่านั้นเอง   ยิ่งเฝ้าดูสี่ล้อลื่นไถลผ่านเนินลงไป ยิ่งตื่นเต้นในใจลึกๆ ว่าการเดินทางของจริงมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ทำไมต้องเป็นที่นี่ ทำไมต้องเป็นช่วงเวลานี้ และทำไมต้องเดิน ? คำถามในใจผมกับการมาออกกองถ่ายทำครั้งแรกยังคงคั่งค้างอยู่มากมาย เมื่อต้องมาติดตามการทำงานหน่วยแพทย์เคลื่อนที่เดินเท้ามูลนิธิแพทย์อาสาสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี หน่วยแพทย์ที่รวมแรงจิตอาสาจากเหล่าแพทย์ พยาบาล ผู้ทำงานด้านสาธารณสุข ตลอดจนบุคคลทั่วไปในเครื่องแบบเทากระเป๋าเขียวที่ชาวบ้านต่างคุ้นตาและพากันเรียกพวกเขาว่า “หมอเดินดอย” ขณะสลับเท้าวิ่งขึ้นหน้าถ่ายภาพเหล่าคาราวานหมอ ผมปฏิเสธไม่ได้ถึงสภาพแวดล้อมที่ยากจะลืมเลือนของที่นี่ ทั้งทิวเขาเขียวขจี ต้นน้ำ อากาศบริสุทธิ์ และทากดูดเลือด สิ่งมีชีวิตตัวจ๋อยที่เป็นเกณฑ์ชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้ได้อย่างดีเยี่ยม ถึงอย่างนั้นอำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ก็ยังติดอันดับต้นๆหนึ่งในเขตพื้นทุรกันดารของประเทศ เพราะทุกๆดอยที่เราเห็นนั้นยังเป็นที่ซ่อนตัวของหมู่บ้านชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยงหลายร้อยหลังคาเรือน คงเป็นที่น่าใจหายอย่างนึงว่าท่ามกลางวิถีชีวิตอันเรียบง่ายชวนดั่งบทเพลงโฟล์คซองคำเมืองของคุณจรัล มโนเพ็ชร กลับถูกเคลือบไปด้วยปัญหาการเข้าไม่ถึงสาธารณูปโภคและสาธารณูปการขั้นพื้นฐาน ทั้งไฟฟ้า ประปา การสร้างรายได้ การศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการได้รับการรักษาอย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ทันที่ชุดยาชุดสุดท้ายจะถูกแจกแจงออกจากเป้หมอ เม็ดฝนน้อยก็เริ่มสาดไล่ลงมาจากดอยลูกหน้า อีกไม่นานคงจะเปลี่ยนเป็นม่านห่าฝนเม็ดโต ถึงครานั้นมันไม่ได้หยุดชาวบ้านให้ตะลุยโคลนมาหาหมอได้เลย พวกเขาบ้างติดรถเครื่องพากันมาจากอีกหย่อมบ้าน บ้างมากันเป็นครอบครัว บ้างหิ้วลูกน้อยคล้องผูกติดหลัง และบ้างเดินมาพร้อมสองเท้าเปล่าคู่ใจ คงไม่ต้องให้มีการต้อนรับหรือกล่าวเปิดงานใดๆ หากแต่เพียงผู้คนที่เติมเต็มให้อาคารเรียนไม้ให้ดูเล็กลงไปผิดตาก็เป็นสัญญาณเป็นอันเริ่มพิธี ฤดูฝนกลายมาเป็นช่วงเวลาที่ชาวบ้านต้องการหมอมากที่สุดContinue reading วิ่งขึ้นหน้า เดินตามหลัง กับหมอเดินดอย

เพื่อนใหม่ที่ไร้คำพูด : ซากา ทิเบต

หลังจากที่เราเดินทางออกจากเมืองซากา (Saga) ของเขตปกครองตนเองทิเบตมาสักพักใหญ่   ท้องฟ้าสวยๆและฝูงจามรีทำให้อดไม่ได้ที่จะหยุดรถเพื่อเก็บภาพบรรยากาศ    แม้ถนนที่เชื่อมระหว่างเมืองภายในทิเบตจะไม่เอื้อให้หยุดได้ตามใจนัก เนื่องจากบางช่วงถนนไม่มีไหล่ทาง   ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยไกด์และคนขับจะหาทำเลที่มีพื้นที่กว้างพอจะจอดได้ นั่นก็ไกลพอสมควรทีเดียว แต่ด้วยความกระหายภาพมีมากกว่าความเหนื่อยในที่สุดเรายอมเดินออกจากรถมา  ทิ้งไกด์และคนขับรถไว้ข้างหลัง